Γράφει η Μαριάμ Πολυγένη

 Σκέψεις…  Όλη η ζωή μας σπαταλιέται  σε σκέψεις. Κλειδώνουμε μες στο κεφάλι μας όσα επιθυμούμε και μας ενδιαφέρουν, καμιά φορά κι εκείνα που δε μας αφορούν και που θα έπρεπε να μην τους δίνουμε καμία απολύτως σημασία και τα βασανίζουμε. Τα στήνουμε απέναντι από λέξεις μικρές. Μικρές αλλά ζόρικες! Που χρειάζεσαι δευτερόλεπτα για να τις προφέρεις, αλλά μεγάλη δύναμη για να πεις κάποιες από αυτές την κατάλληλη στιγμή.

Το ναι, το όχι, το γιατί, μοιάζουν ακίνδυνες γραμμένες σ’ ένα άρθρο, αλλά μες στο κεφάλι μας, είναι πολύ επικίνδυνες.  Αν τις βασανίσεις πολύ, αν σε βασανίσεις πιο πολύ, σε κάνουν να δεις την αλήθεια. Μια αλήθεια που βρισκόταν πάντα εκεί, οφθαλμοφανής για τον οποιονδήποτε, αλλά κι εσύ κι οι άλλοι επιμένετε πεισματικά να τη διαψεύδετε. Και με θυμώνετε. Κι εσείς κι εγώ…

Οι άνθρωποι αγαπούν να διαψεύδουν το προφανές. Λένε πως τους αγγίζει η πρώτη σου εικόνα, το πρώτο συναίσθημα που τους χάρισες, η πρώτη εντύπωση που τους άφησες. Όλοι σχεδόν αυτοχρίζονται διαισθητικοί και με σιγουριά δηλώνουν συνεχώς πως  μπορούν να καταλάβουν τι είναι ο άλλος με την πρώτη ματιά και σε όλες τις υπόλοιπες συναντήσεις μαζί σου, παλεύουν να βγάλουν τους εαυτούς τους ψεύτες. Αν αυτό που τους δείχνεις ή επιθυμείς από εκείνους, δε βρίσκεται στα δικά τους σχέδια, τους είναι ευκολότερο να το αγνοούν.

Για να δημιουργηθούν οι σχέσεις των ανθρώπων αρκούν λίγα μόλις δευτερόλεπτα. Όλος ο υπόλοιπος χρόνος που θα διαθέσεις ή χρειάζεσαι, είναι για να εξελιχθούν οι σχέσεις κι όχι για να υπάρξουν. Ό,τι σε έκανε να νιώσεις μια προσωπικότητα, μια αύρα, ένα κορμί, στα πρώτα λεπτά της συνάντησης σας, αυτό είναι. Όχι κάτι άλλο, αυτό! Ίσως να μη συνεχίσει να σου προσφέρει  το ίδιο συναίσθημα και στην πορεία, αλλά αυτό θα οφείλεται στην τριβή σας, στην αλληλεπίδραση, στη σύγκρουση των διαφορετικών οπτικών σας.

Η δεύτερη, πιο «προσεκτική» ματιά που ρίχνουμε  στον άνθρωπο που γνωρίσαμε, είναι πάντα λανθασμένη. Έχουμε απορροφήσει πια κάθε του λέξη, κάθε κίνηση και κάθε του αντίδραση και την έχουμε αναλύσει με τη δική μας οπτική, τις δικές μας προσδοκίες και τα δικά μας κριτήρια αξιολόγησης. Κι ο βαθμός που πήρε ο απέναντι, μάλλον δεν αντιστοιχεί  στην πραγματικότητα. Άλλα μάτια, θα τον αξιολογούσαν διαφορετικά σε όλα. Ίσως τελικά ο μόνος που μπορεί να μας αξιολογήσει ή βαθμολογήσει, να είμαστε εμείς οι ίδιοι. Εμείς που ξέρουμε γιατί κάνουμε ό,τι κάνουμε και γιατί νιώθουμε όσα νιώθουμε.

Γιατί στα λέω τώρα αυτά; Μάλλον γιατί είμαι θυμωμένη. Θυμωμένη με όσους συναντώ και προβάλλουν πάνω μου όσα δεν είμαι, όσα ποτέ δεν σκέφτηκα κι όσα ποτέ δεν είχα πρόθεση να κάνω. Θυμώνω με όλους όσους πρέπει να πείσω πως δεν είμαι όλα όσα σκέφτονται. Θυμώνω που δεν μπορώ καν να τους βρίσω, γιατί διατηρώ για πάντα μέσα μου τη μαγεία εκείνης της πρώτης αξιολόγησης, της καθαρής από διαστρεβλωμένες σκέψεις.

Ναι, μπορεί ο άνθρωπος στην πορεία να σε απογοητεύσει, αλλά εσύ και η λανθασμένη σου αξιολόγηση στο καθετί που κάνει, ίσως  φέρετε την απογοήτευση γρηγορότερα στη σχέση . Μπορεί το «ναι» μας να το πήρατε σαν όχι και το «όχι» μας να επιμένετε πως θα γίνει μια μέρα «ναι». Μπορεί να κάνετε πως δε βλέπετε πολλά πράγματα σ’ εμάς ή να κρύβετε με μαεστρία πολλά από εσάς.

Μπορεί ν’ αγανακτείτε που ο άλλος δεν καταλαβαίνει τα δικά σας «όχι» και «γιατί», που δεν μπήκε καν στον κόπο να τα δεχθεί, αφού υπήρχαν πάντα εκεί και φώναζαν δυνατά, αλλά μην κάνετε στους άλλους αυτό που ο εαυτός σας μισεί. Μην αγνοείτε τα προφανή! Μην κάνετε σαν να μην υπάρχουν και το κυριότερο, όταν οι άλλοι αφήνουν να τα δείτε ή παρακαλάνε να τους φερθείτε με το ότι αυτά ισχύουν, μην αρνείστε την ύπαρξη τους.

Γιατί με θυμώνετε…

Με θυμώνει κάθε άνθρωπος, κάθε σύντροφος και κάθε φίλος, που κάνει τα πάντα για να διαψεύσει ό,τι αληθινό στέκεται εκεί και τον κοιτά κατάματα, απλά και μόνο γιατί η δική του αλήθεια είναι πιο βολική από του άλλου.

Να είναι γιατί οι μικρές λέξεις όπως το «όχι» και το «ναι» θέλουν δύναμη να ειπωθούν; Να είναι γιατί οι απαντήσεις στα «γιατί» θα ‘ναι πάντα δύσκολες;  Ίσως το μόνο μας λάθος τελικά να είναι πως σ’ εκείνα τα πρώτα δευτερόλεπτα κάποιων γνωριμιών , αποφασίζουμε να δώσουμε και τον υπόλοιπο χρόνο που χρειάζονται οι σχέσεις για την εξέλιξή τους.

Μια εξέλιξη που δε θα ‘ρθει ποτέ αν πιστεύουμε μόνο σε ό,τι μας ψιθυρίζει ο εαυτός μας…