Γράφει η Μαρία Καλλίλα

Η ζωή λένε πως γράφει τα καλύτερα σενάρια. Πολλά από αυτά μάλιστα, θα τα ζήλευαν ακόμη και οι καλύτεροι σκηνοθέτες. 

Κατά τη διάρκεια της 75ης επετείου για την Απόβαση στη Νορμανδία, ανάμεσα σε επισήμους, μπάντες και πολιτικούς λόγους, βγήκε στο φως μια σύγχρονη ιστορία αγάπης δύο ανθρώπων που πριν από 75 χρόνια ο πόλεμος έγινε η αιτία να ζήσουν έναν μεγάλο έρωτα.

Ο K.T.Robbins, βετεράνος αμερικανός στρατιώτης, στα πλαίσια του εορτασμού της επετείου, έδωσε συνέντευξη σε γαλλικό ειδησεογραφικό κανάλι, όπου αφηγήθηκε τα γεγονότα όπως τα βίωσε εκείνος την εποχή του πολέμου. Δεν ήταν η πρώτη φορά που μιλούσε.  Κάποια στιγμή ρωτήθηκε αν είχε κάποιο σημαντικό γεγονός που να τον έχει σημαδέψει. Και τότε για πρώτη φορά αναφέρθηκε στη δική του ιστορία αγάπης με μια νεαρή Γαλλίδα, την οποία γνώρισε όταν εκείνος και η μονάδα που υπηρετούσε κατάφεραν να τη σώσουν μαζί με την οικογένειά της και τους συγχωριανούς της από τους κατακτητές.

Όταν τον ρώτησαν αν θυμόταν το όνομά της, τους έδωσε τα στοιχεία της και την τοποθεσία όπου την συνάντησε για τελευταία φορά και τους έδειξε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία της, την οποία όπως τους ενημέρωσε δεν την έβγαλε ποτέ από το πορτοφόλι του. Δυστυχώς δεν κατάφερε ποτέ να την εντοπίσει αλλά η νεαρή Jeannine όπως λεγόταν δεν έφυγε ποτέ από τη σκέψη του και την καρδιά του.

Οι ρεπόρτερ της εκπομπής, αποφάσισαν να κάνουν μια μικρή έκπληξη στον ηλικιωμένο άντρα. Κι έτσι έπειτα από έρευνα κατάφεραν να εντοπίσουν την Γαλλίδα πρωταγωνίστρια αυτής της ιστορίας,  περίπου 64 χιλιόμετρα πιο μακριά από την περιοχή που την είχε αποχαιρετήσει ο Robbins. Όταν της ανέφεραν το όνομά του, εκείνη ρώτησε αν ζει, δάκρυσε κι εξέφρασε την επιθυμία να τον συναντήσει.

Οι δυο τους συναντήθηκαν λίγες μέρες αργότερα κι έμπλεξαν τα ροζιασμένα χέρια τους, αγκαλιάστηκαν κι άφησαν τα βλέμματα και τις καρδιές τους να μιλήσουν για όσα έχασαν όλα αυτά τα χρόνια.

«Δεν υπήρξε μέρα που να μη σε σκεφτώ»της είπε εκείνος. «Σε περίμενα χρόνια να έρθεις, δεν σε ξέχασα ποτέ» του απάντησε.  Ένα αμοιβαίο, ταυτόχρονο, απωθημένο σ’αγαπώ ειπώθηκε κι ήταν σαν να μην πέρασε ούτε μια στιγμή από την τελευταία τους αγκαλιά.

Πέρασαν αρκετές ώρες μαζί να κρατούν ο ένας το χέρι του άλλου κι όταν ήρθε η ώρα του αποχωρισμού δεν είπανε «Αντίο». Όταν πρόκειται για αληθινή αγάπη, η ζωή αποδεικνύει συνεχώς πως τα οριστικά «αντίο» δεν υφίστανται…