Όσα κι αν γράψω εδώ, δε θα βοηθήσουν να με γνωρίσεις. Δείχνω εξωστρεφής, αλλά κρατάω πολλά για εκείνους τους λίγους που αξίζει να τα δουν. Δείχνω δυναμική, αλλά δακρύζω σχεδόν με τα πάντα. Από χαρά, από φόβο, ακόμη κι από νεύρα. Με λένε εργατική, αλλά υπάρχουν μέρες που δεν έχω όρεξη να κάνω απολύτως τίποτα. Με έχουν πει και «ξινή» αλλά αν ρωτήσεις όσους με αγαπούν, θα σου πουν πως με αυτή την οπτική δεν ταυτίστηκαν ποτέ. Ίσως πρέπει να μ’ αγαπήσεις για να μη σ’ ενοχλεί η «εκρηκτική» μου πλευρά. Γεμάτη αντιθέσεις και γεμάτη από συναισθήματα. Αυτά τα δυο κυριαρχούν στην ψυχοσύνθεσή μου κι αν θες να μάθεις περισσότερα για μένα να διαβάζεις ό,τι γράφω ξανά. Για να βρίσκεις εκείνα που η πρώτη ανάγνωση δε σου φανερώνει…

Συνέλεξη


Απολαμβάνω τις ωραίες μουσικές, το καλό φαγητό και τους ωραίους ανθρώπους. Αν έχω το τελευταίο έχω παρατηρήσει πως δε με νοιάζουν τα πρώτα δύο.

Ενεργώ πάντα με καλή πρόθεση. Καμία μου πράξη δε στηρίζεται στην εκδίκηση ή την κακία, γιατί είναι συναισθήματα που δεν έχω νιώσει ποτέ. Ούτε καν για εκείνους που με πλήγωσαν πολύ.

Αισθάνομαι περισσότερα απ’ όσα λέω ή δείχνω. Φοβάμαι πως αν φανερώσω τον βαθμό έντασης των συναισθημάτων μου θα τρομοκρατήσω τους απέναντι. Ίσως γιατί τρομοκρατούμαι ήδη εγώ με την έντασή τους.

Ευγνωμονώ τον Θεό. Στη ζωή μου είναι σιωπών, αλλά όχι απών…

Πονάω με την εικόνα ενός ηλικιωμένου. Δακρύζω συχνά όταν τους κοιτώ ανήμπορους να μην μπορούν να κάνουν όσα έκαναν μέχρι χθες…

Επιθυμώ συνέχεια. Αλλά περισσότερο απ’ όλα να έρθει η στιγμή για εκείνη τη βόλτα στην Κωνσταντινούπολη… #λίγοιξέρουνγιαυτή

Κουράζομαι να εξηγώ. Ποια είμαι, τι θέλω, γιατί πράττω έτσι. Θέλω ο άλλος να μου έχει αφιερώσει την προσοχή και το ενδιαφέρον του και να έχει πλησιάσει στην αλήθεια από μόνος του.

Χαίρομαι με την αγνότητα και την καθαρότητα των παιδικών ψυχών. Όταν βρίσκομαι πλάι σ’ ένα παιδί ξεχνάω τα πάντα!

Ανησυχώ «που περπατώ κι είμαι δυο κομμάτια Το ένα λέει «Σ’ αγαπώ» και με κοιτά στα μάτια. Το άλλο φεύγει και γυρνά, τα πίνει κι επιστρέφει κι ό,τι γουστάρω το πατά, σχεδόν το καταστρέφει»  😉

Ελπίζω πως μια μέρα θα καταλάβουμε όλοι πως το πιο σημαντικό πράγμα είναι οι άλλοι κι όχι εμείς. Αν το καταλάβουμε, εμείς θα έχουμε κερδίσει!

Ζηλεύω ένα μόνο πράγμα. Τις όμορφες γωνιές σ’ ένα σπίτι. Μόλις τις αντικρίζω ζηλεύω που δεν ήμουν εγώ η δημιουργός τους.

Θαυμάζω όσους επιβάλλονται στις σκέψεις τους…

Γοητεύομαι από ατάκες. Αρκεί μία να με κάνει να σε ερωτευτώ και μία να σε ξεχάσω για πάντα.

Αγαπώ λέω, αλλά θυμάμαι πως η πραγματική αγάπη είναι ανιδιοτέλεια και μετά μαζεύομαι και κόβω τις βαρυσήμαντες δηλώσεις.

Ανυπομονώ πάντα. Από τα μεγαλύτερά μου μειονεκτήματα. Ανυπόμονη μέχρι αηδίας..

Αγγίζω διαφορετικά από κάθε άλλο πλάσμα πάνω σε αυτόν τον πλανήτη όποιον μ’ ενδιαφέρει. Τον «αγγίζω» κι από μακριά…

Προστατεύω με όποιον τρόπο μπορώ ό,τι είναι σημαντικό για μένα.

Απεχθάνομαι όσους βρίσκονται στην πρώτη Δημοτικού και τη λένε στον τελειόφοιτο. Για να έχεις γνώμη πρέπει να έχεις πρώτα γνώση…

Προτείνω να κάνεις μια καλή πράξη, σήμερα κιόλας. Ποτέ δεν ξέρεις που θα οδηγήσει κι αν μια μέρα γράψουμε γι’  αυτή στο e-motions.

Συγχωρώ και θέλω να με συγχωρέσεις κι εσύ για τις απαντήσεις μου. Είναι που έτσι είμαι και  που δεν έχω καταφέρει ακόμη ν’ ανταποκρίνομαι στις προσδοκίες όλων. Ούτε καν στις δικές μου…